wtorek, 29 czerwca 2010
czwartek, 24 czerwca 2010
... moja kochana
Odchodzę od Was
Nie czekam dłużej
Nie czekam na brawa, oklaski
Niebawem przysypią mnie piaskiem
Chcę, abyście mnie pamiętali
I kochali mnie nadal
Choć mnie przysypią ziemią
mojej miłości nie pogrzebią
Choć ja wyruszam w światłość
W myślach i sercach waszych zostanę
I kochać was nigdy nie przestanę
Świat ziemski mój dobiegł końca...
...
Przede mną droga Świtała
Droga ta powrotu już nie ma
Bo jest to droga do raju...
...tam zaczekam na Was...
Nie czekam dłużej
Nie czekam na brawa, oklaski
Niebawem przysypią mnie piaskiem
Chcę, abyście mnie pamiętali
I kochali mnie nadal
Choć mnie przysypią ziemią
mojej miłości nie pogrzebią
Choć ja wyruszam w światłość
W myślach i sercach waszych zostanę
I kochać was nigdy nie przestanę
Świat ziemski mój dobiegł końca...
...
Przede mną droga Świtała
Droga ta powrotu już nie ma
Bo jest to droga do raju...
...tam zaczekam na Was...
wtorek, 22 czerwca 2010
wyruszam w drogę...
Idę powoli w rytm marsza pogrzebowego...
Kolejny przyjaciel odszedł i znów nie miałem czasu go pożegnać i powiedzieć mu ile dla mnie znaczył...
Kroczę powoli i przypominam te liczne chwile z nim spędzone, biedne wiejskie podwórze, najprostsze zabawki, porwne porcięta i bose nogi a jednak w naszej wyobraźni wielki, wielki świat z masą swoich tajemnic...
Gdzie się podziała radość dziecka? Gdzie życie chwil, gdzie prawdziwi przyjaciele? Spotykam was tylko na ostatniej drodze, gdy już jest zbyt późno na słowa i śmiech tak szczery jak w dzieciństwie.
Jeszcze jeden przyjaciel idzie obok mnie, też pewnie myśli o tobie, wspomina wspólną zabawę i żałuje straconego czasu.
Niestety po pogrzebie powiemy sobie "cześć" i będziemy czekali na następnego. Zostało nas tylko dwóch, a nie umiemy uchwycić ostatnich chwil, otworzyć się przed sobą. Który teraz będzie szedł, a który będzie smutnym bohaterem tego przemarszu? Jak wychować dzieci by potrafiły znaleźć sedno sensu życia. Pewnie kiedyś też będą szły za czyjąś (może moją) trumną płacząc nad straconym czasem. Wycieram łzę.
Zrobię wszystko by wyrwać jak najwięcej z tego co zostało.
Do zobaczenia przyjacielu, szykuj mi miejsce, przyjdę gdy nadejdzie mój czas, teraz mam jeszcze coś do zrobienia, może zdążę...
Kolejny przyjaciel odszedł i znów nie miałem czasu go pożegnać i powiedzieć mu ile dla mnie znaczył...
Kroczę powoli i przypominam te liczne chwile z nim spędzone, biedne wiejskie podwórze, najprostsze zabawki, porwne porcięta i bose nogi a jednak w naszej wyobraźni wielki, wielki świat z masą swoich tajemnic...
Gdzie się podziała radość dziecka? Gdzie życie chwil, gdzie prawdziwi przyjaciele? Spotykam was tylko na ostatniej drodze, gdy już jest zbyt późno na słowa i śmiech tak szczery jak w dzieciństwie.
Jeszcze jeden przyjaciel idzie obok mnie, też pewnie myśli o tobie, wspomina wspólną zabawę i żałuje straconego czasu.
Niestety po pogrzebie powiemy sobie "cześć" i będziemy czekali na następnego. Zostało nas tylko dwóch, a nie umiemy uchwycić ostatnich chwil, otworzyć się przed sobą. Który teraz będzie szedł, a który będzie smutnym bohaterem tego przemarszu? Jak wychować dzieci by potrafiły znaleźć sedno sensu życia. Pewnie kiedyś też będą szły za czyjąś (może moją) trumną płacząc nad straconym czasem. Wycieram łzę.
Zrobię wszystko by wyrwać jak najwięcej z tego co zostało.
Do zobaczenia przyjacielu, szykuj mi miejsce, przyjdę gdy nadejdzie mój czas, teraz mam jeszcze coś do zrobienia, może zdążę...
poniedziałek, 14 czerwca 2010
znika magia
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.
Subskrybuj:
Posty (Atom)