jak narkotyk

Miłość jest jak narkotyk. Na początku odczuwasz euforię, poddajesz się całkowicie nowemu uczuciu. A następnego dnia chcesz więcej. I choć jeszcze nie wpadłeś w nałóg, to jednak poczułeś już jej smak i wierzysz, że będziesz mógł nad nią panować. Myślisz o ukochanej osobie przez dwie minuty, a zapominasz o niej na trzy godziny. Ale z wolna przyzwyczajasz się do niej i stajesz się całkowicie zależny. Wtedy myślisz o niej trzy godziny, a zapominasz na dwie minuty. Gdy nie ma jej w pobliżu - czujesz to samo co narkomani, kiedy nie mogą zdobyć narkotyku. Oni kradną i poniżają się, by za wszelką cenę dostać to, czego tak bardzo im brak. A Ty jesteś gotów na wszystko, by zdobyć miłość.

Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam

...

na drugi brzeg już niedługo się dostanę
na drugi brzeg po cud ziemi obiecanej
zmęczony już
pyłem ścieżek wydeptanych
otrząsnę się
to tylko pył
to piach
już nie kajdany
i modlę się o przebudzenie
drugi brzeg drogę przez morze
to stanie się
zobaczę to
Święty oczy mi otworzy
na drugi brzeg już niedługo się dostanę
na drugi brzeg
zachwyci mnie
cud modlitw wysłuchanych.

wrzesień

Jeśli ktoś kogo kochasz umiera i to niespodziewanie, nie odczuwasz straty natychmiast. Tracisz tego kogoś kawałek po kawałku przez długi czas - w miarę jak przestaje do niego przychodzić poczta, jak wietrzeje zapach jego perfum na poduszce oraz ubrań w szufladzie i szafie. Stopniowo gromadzisz fragmenty, które odeszły właśnie wtedy nadchodzi ten dzień - ten dzień, gdy brakuje ci szczególnie jednej konkretnej cząstki i przytłacza cię uczucie, że ta osoba odeszła na zawsze, a potem nadchodzi inny dzień i odczuwasz szczególny brak czegoś innego.

- John Irving

03 wrzesień 2009

Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie?
Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy ubranie zapomni o zapachu mojego ciała?
A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce.

Na ziemi nie ma pustych miejsc...

środa

Człowiek wiele mówi o miłości. Myśli o niej a jakże często śni o tej jedynej, której pragnie od zawsze. Trudne doświadczenie tej miłości. Co doradzić lub co powiedzieć na ten temat, temu, kto jej poszukuje.
Miłość... Tutaj chyba trzeba zacząć od Boga. Bo Bóg jest miłością. I Bóg kocha nas poprzez ludzi. Poprzez różne przyjaźnie a nawet poprzez krótkotrwałe znajomości. Jakże często się tego nie dostrzega. Jednak chyba warto to dostrzec. W każdym geście dobroci, w każdym liście, mailu, w każdym podarunku ukryty jest Bóg.
Tęskniąc za miłością ostatecznie tęsknimy za Bogiem, jak mówił ks. Twardowski. Miłość jest ciężką pracą, poświęcaniem się, ustawiczną walką z egoizmem. To wielka odpowiedzialność wobec ukochanego człowieka. Miłość ogarnia wszystkie uczucia ludzkie: radość, spokój a także smutek i rozpacz. Wspominając dalej ks. Twardowskiego: miłość jest tym, co głaszcze i daje po pysku.
Prawdziwa, autentyczna miłość jest niezrozumiała, bo kocha za nic.
Miłość to także umiejętność przyjmowania. Przyjmowania skrzywionej miny, bo ktoś wstał akurat lewą nogą z łóżka; deszczu, kiedy nie ma parasolki. Przyjmowania kogoś takim, jakim jest.
Miłość nie rachuje!

nad minionym

Minął kolejny piątek w moim życiu. Dziś nie był szary i monotonny.... Zresztą jak każdy. Dużo słońca i rozmów z moimi Uczniakami. Dużo przemyśleń, wariacji myślowych i ta ciągle powracająca myśl, żeby być lepszym... Hmmm... po co o tym pisać... Może każdy potrzebuje chwili zapomnienie kim jest i po co jest na tym świecie. Ucieczki przed rzeczywistością... strachem. Nie, raczej nie obawiam się dnia jutrzejszego. Będzie taki sam ciepły jak ten, który właśnie się kończy. Muszę go chyba hucznie pożegnać... Bo każdą minioną chwilę trzeba żegnać głośno. Ona już nie wróci a przecież tyle nam ofiarowała: słońce, właśnie padający deszcz, rozmowy, interesujące spotkania. Hucznie pożegnać minioną chwilę, aby ta kolejna dobra chwila, która ma nadejść nie ociągała się, ale przyfrunęła jak najszybciej na skrzydłach nowej nadziei. Ale chyba już dość tej nostalgii.

Chyba dopadł mnie dziś wieczór wspomnień. Czy wspomnienia są dobre? Wracam myślami do wspólnych spotakń. Było ich wiele. Kurcze, żecie szybko mija, ucieka nam prze zpalce. A my jakoś nad tym się nie zastanawiamy. Nie myślimy. A w związku z tym wiele tracimy.

Chyba jednak obejrzę film.

myśli nieposkładane

Bywają różne myśli. Szczególnie te nieposkładane są najciekawsze. Chyba one pozwalają nam być kreatywnymi, kochać tych, których kochamy, być z tymi, którzy są nam dani. Taki ciekawy los. Spotykam różnych ludzi. Zastanawiam się często nad sensem tych spotkań. Przecież chyba już dość poznałem w swoim życiu osób, które pozwalają mi być człowiekiem... Ale nadal dochodzą nowe postacie, jak w serialu. Może to jakiś serial, tasiemiec, którego reżyserem jest Absolut. Nie wiem tego teraz, i chyba nie prędko się dowiem. Raczej muszę przyjąć każdego jako prezent. A z prezentów przecież każdy się cieszy. A więc cieszę się Tobą!